یکشنبه 21/5/86 (اقامت در کرمانشاه- حرکت به سمت شهرکرد)
بالاخره تصمیم گرفتم تا طبق برنامه با اتوبوس به شهرکرد بروم. دیروز که به ترمینال رفته بودم، از راننده یک اتوبوس ایرانپیما پرسیده بودم که آیا امکان حمل دوچرخه در این نوع اتوبوسها وجود دارد و او بعد از بررسی دوچرخه جواب مثبت به من داده بود. دلیل اصلی که مسیر شهرکرد را که مسیری است فرعی برای رفتن به یاسوج انتخاب کرده بودم، نزدیکی ارتفاع دو شهر شهرکرد و یاسوج بود. این بدان معنی است که طول گردنهها و تعداد آنها نباید خیلی زیاد باشد. مسیر اصلی رفتن به یاسوج از اصفهان است. مسیر اصفهان- یاسوج جدای گرمایی که در نیمی از راه وجود دارد، دارای گردنههای شدیدی از سمیرم به یاسوج است. شهرکرد پرارتفاعترین شهر ایران محسوب میشود، لذا کل مسیر تا یاسوج در دامنههای زاگرس وجود دارد و هوا به نسبت خنکتر است. البته انتخاب این مسیر حسن دیگری هم داشت و آن بهرهبردن از زیباییهای استان چهارمحال و بختیاری (استان چهار صل) بود. طبیعتی که در بیشتر نقاط هنوز بکر باقی مانده است.
صبح به همراه بامداد به بازار شهر رفتیم. سپس به ترمینال شهر رفتیم و من برای بعدازظهر بلیط گرفتم. ظهر به خانه برگشتیم و استراحت کوتاهی کردم. قصد داشتم تا یک ساعت زودتر از حرکت اتوبوس به ترمیتال بروم تا بتوانم سر فرصت با راننده چانه بزنم و وقت کافی برای سوار کردن دوچرخه داشته باشم. بعد از خداحافظی از بامداد و خانوادهاش در حالی که هنوز ساعت 5 نشده بود به طرف ترمینال حرکت کردم. استرس عجیبی از دیروز در وجودم بود. تا اینجای سفر پیشرویام در دست خودم بود، ولی در این نقطه این قدرت از دستم خارج بود. اگر مشکلی در سوار کردن دوچرخه به وجود میآمد به راحتی از برنامه عقب میافتادم و یا حتی مجبور به تغییر آن میشدم. در همین فکرها بودم که به ترمینال رسیدم. همان موقع اتوبوس هم رسید. یک ایرانپیمای قدیمی. راننده و کمکش هر دو اهل شهرکرد بودند. بعد از صحبت کردن با راننده، وی پذیرفت تا دوچرخه را حمل کند، البته به ازای دریافت 15000 تومان! باید ذکر کنم که بهای بلیط تنها 2900 تومان بود. خیلی بیانصافی بود. برایش توضیح دادم که این رقم منطقی نیست و معمولاً من خیلی پایینتر از این برای کرایه دوچرخهام میدهم. او گفت 12000 تومان و من دوباره مخالفت کردم. خیلی راحت برگشت و گفت: «همینی که هست، میخواهی سوارش کن!» و راهش را کشید و به سمت دفتر شرکت رفت. من دیگر عصبانی شده بودم. به دنبالش رفتم. به او گفتم که اگر روی همین قیمت پافشاری میکند، من بلیطم را باطل می کنم. مسئول فروش بلیط و انباردار هم به دادش رسیدند و گفتند که این کرایه حقش است و اگر بارت را بارنامه کنیم، هزینهاش همینقدر میشود. اگر هم نکنیم در راه جریمهاش میکنند و ... گفتم که این حرفها نیست و من هیچوقت دوچرخه را بارنامه نمیکنم و سابقه نداشته راننده را برای حمل آن جریمه کنند. ولی هنوز بر قیمتی که داده بودند و البته الآن به 10000 تومان رسیده بود پافشاری میکردند. دیگر کلافه شده بودم. رفتم و بلیط را آوردم تا باطلش کنم. همین که دیدند من در تصمیمم جدی هستم، مسئول فروش بلیط برگشت گفت:« حالا اگر 5000 تومان بدهی، راضی هستی؟» معلوم بود که موافق بودم! حاضر نبودم برنامهام به هیچ عنوان عقب بیافتد. راننده هم گفت:«چون رئیس شرکت میگوید، من هم حرفی ندارم!» بالاخره جنگ سوار کردن دوچرخه در همینجا با دادن 5000 تومان با راننده تمام شد. به کمک راننده و کمکش دوچرخه را در قسمت بار اتوبوس قرار دادیم.
بعد از یک ساعت معطلی بالاخره در ساعت 7 راه افتادیم. خیلی احساس راحتی میکردم. فکر میکردم که سختیای که منتظرش بودم در همینجا به پایان میرسد. دیگر هوا تاریک شده بود. همانطور که چشمهایم را بسته بودم و در خوشی بعد از رفع سختی بسر میبردم و تنها منتظر رسیدت به شهرکرد بودم، ناگهان اتوبوس توقف کرد. راننده و کمک راننده پیاده شدند. بعد از اینکه غیبت آنها کمی از حالت معمول طولانیتر شد، همهمهای بین مسافرین به وجود آمد و زمزمه خرابی اتوبوس به گوش رسید! شلنگ باد اتوبوس سوراخ شده بود و بدون آن ترمز اتوبوس کار نمیکرد. ظاهراً راننده هم مثل من روی دور بدشانسی بود، چونکه تمام شلنگهای دیگری که داشت یا سوراخ بودند و یا به ماشین او نمیخوردند! خلاصه بعد از معطلی یک ساعته و کمک چند تن از مسافرین، همان شلنگ قبلی را با تیوب بستند تا شاید ما را به شهرکرد برساند. بعد از بستن این شلنگ بلافاصله حرکتمان را ادامه دادیم.
چند ساعت بعد اتوبوس در مقابل یک رستوران برای انجام فریضه شام خوردن! ایستاد. بعد از یک ساعت بالاخره همه سوار شدند تا راه بیافتیم. بعد از اینکه با هل ماشین روشن شد، راننده متوجه شد که سیستم باد اتوبوس دوباره از کار افتاده. همین موضوع بهانه خوبی بود برای یک ساعت دیگر معطلی. مسافران کم کم داشتند کلافه میشدند. جو هم رفته رفته عصبی میشد. همه منتظر بودیم که سریعتر راه بیافتیم. چند تا از مسافرین با راننده بحثشان شد و به او اعتراض میکردند ....
بالاخره راه افتادیم. راننده عصبی بود. این کاملاً از رفتارش مشخص بود. همه خیالشان راحت شده بود، حتی افرد معترض هم با هم خوش و بش میکردند. تا اینکه: بوم! راننده در حالی که داشت دور میزد تا وارد جاده شود، متوجه تیر چوبی که مقابل قهوهخانه بود نشده بود و محکم به آن برخورد کرده بود. شوک عجیبی بود! در کمک راننده کاملاً اوراق شده بود و شیشه آن خرد شده بود. راننده به قدری اعصابش خرد بود، که بدون توجه به این اتفاق قصد داشت تا به حرکتش ادامه بدهد. ولی اینجا دیگر اتوبوس راه نمیرفت! بر اثر تصادف گلگیر جمع شده بود و مانع حرکت لاستیک میشد. دوباره اتوبوس ایستاد. در کمک راننده باز نمیشد. همه از پنجره خارج شدند. یک ساعت دیگر معطلی! راننده و کمکش با پتک مشغول صاف کردن گلگیر بودند. جو به قدری عصبی بودکه صاحب رستوران هم که به جلو آمده بود، جرأت نکرد در مورد خسارات احتمالی که به او وارد شده اعتراضی بکند! ولی دوستان معترض ما دوباره شروع به اعتراض کردند. اعتراضی که تا قبل آمیخته با لودگی بود ولی الآن خیلی جدی شده بود. صداها بالا رفت. چند تا از مسافرین به مقابله با این اعتراض بلند شدند. نزدیک بود که یک دعوای حسابی شکل بگیرد. ولی قائله ختم بخیر شد. بالاخره دوستان معترض در حالی که یک ساعت از نیمه شب گذشته بود، وسایلشان را از ماشین برداشتند و به کنار جاده رفتند تا شاید ماشینی گیرشان بیاید.
بعد از چکش کاریهای یک ساعته، دوباره اتوبوس به حرکت افتاد. همه و از جمله خود راننده منتظر بودند هرچه سریعتر به اصفهان برسند. چرا که از ابتدا راننده قصد داشت اول به اصفهان برود و چند مسافر سوار کند و از آنجا به شهرکرد برود. ولی مسافرین میخواستند تا در اصفهان پیاده شوند و سوار ماشین دیگری شوند. البته راننده کاملاً از تصمیم آنها مطلع بود. به هر حال اتوبوس به حرکت خود ادامه میداد. هنوز یک ساعتی از حرکت آن نگذشته بود که دوباره اتوبوس ایستاد. در شهر دورود بودیم. همه میدانستند که چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد. ولی اینبار خیلی جدیتر بود. چرا که راننده به مسافرین گفت که دیگر با این وضع نمیتواند ادامه دهد و تا اتوبوس را درست نکند راه نمیافتد. از مسافرین خواست تا پیاده شوند و منتظر باشند تا شاید اتوبوسی به مقصد اصفهان از آنجا عبور کند و آنها را سوار کند. بیشتر کرایهاشان را هم به آنها برگرداند. ساعت از 2 نیمه شب هم گذشته بود. من اگر دوست داشتم بروم، نمیتوانستم. چرا که هیچ ماشینی حاضر نبود مرا با باری که داشتم سوار کند. به همین خاطر به راننده گفتم که من پیشش میمانم تا ماشین را درست کند و به اتفاق برویم. راننده که دیگر مسئولیت شرکتی برای رساندن مسافران به شهرکرد نداشت، گفت که دیگر به شهرکرد نخواهد رفت. میخواهد برای تعمیر در ماشینش به اصفهان برود و میتواند مرا در تیران (65 کیلومتری شهرکرد) پیاده کند تا خودم بقیه راه را بروم. چارهای جز پذیرفتن این شرایط نداشتم. علاوه بر من چند تن از مسافرینی که تا الآن به راننده در تعمیر ماشینش کمک کرده بودند، ماندند تا کمکش کنند. بقیه مسافرین به میدانی که در آن نزدیکی بود رفتند تا شاید ماشینی گیرشان بیاید.
بعد از کمتر از یک ساعت، تمام مسافرینی که منتظر ماشین بودند رفته بودند. ما جلوی هر اتوبوس هم مدلی را میگرفتیم تا شاید شلنگ باد زاپاسی داشته باشد و مشکل ما را برطرف کند. خیلی از اتوبوسها نمیایستادند. راننده میگفت که تا 5 سال پیش شغلش شوفری بوده و از وقتی وارد این صنف (مسافرکشها) شده هیچ همبستگی بین همکارانش ندیده و همین موضوع آزارش میدهد. قصد دارد تا این ماشین را که 40 ملیون خریده به کمتر از 10 ملیون بفروشد و دوباره به کار اصلیاش برگردد.
بالاخره یکی از رانندهها ما را راهنمایی کرد و گفت که کمی پایینتر مغازه پرس شلنگ وجود دارد و در آنجا میتوانیم به کمک کابل فشار قوی این شلنگ باد را بسازیم. گفت که خانه صاحب مغازه درست بالای مغازه است. چند تا از مسافرین به همراه کمک راننده به سمت مغازه رفتند، تا شاید هرچه سریعتر از این وضع خلاص شویم. کمی بعد آنها برگشتند. البته دست خالی! صاحب مغازه گفته بود که الآن نصفه شب است و صبح زود به مغازه میآید تا کار ما را انجام دهد. چند ساعتی تا صبح مانده بود.
مسافرین با معرفتی که تا الآن مانده بودندتا شاید بتوانند کمکی کنند، نیز رفتند. راننده به من گفت که میتوانم بروم. برایش توضیح دادم که با این وضع کسی مرا سوار نمیکند. از طرفی هوا تاریک است و نمیتوانم تا روشن شدن هوا با دوچرخه وارد جاده شوم. این بود که به همراه راننده و کمکش به داخل ماشین رفتیم تا بخوابیم. هنوز یک ساعتی نگذشته بود که دیدیم مسافرینی که رفته بودند، بغیر از یکی، برگشتند. گفتند که ماشین گبرشان نمیآید و ترجیح میدهند تا صبح صبر کنند و وقتی اتوبوس درست شد با همین اتوبوس به اصفهان بروند. خواب در اتوبوس پایان این روز پرحادثه ولی بیادماندنی بود.
توضیح عکس:
راننده و کمکش و جمعی از یاران وفادار
